Beebikes

Ik had de datum voor het NK marathon al aan het begin van het seizoen met donkerrood omcirkeld in mijn kalender: 9-10-11 . Vorig jaar had ik dat ook al gedaan maar gooide een paaltje na 27 km roet in het eten: DNF en twee weken niet zonder pijnstillers kunnen ademen vanwege gekneusde ribben... Nu dus tijd voor revanche, hopelijk door het behalen van mijn doel: top 10 bij de Elite.

Ik heb in de maanden voor het NK het parcours al een aantal keer verkend (een van de voordelen van een pied a terre in Maastricht, thanks Marike ;) ) , maar helaas wordt de route ingrijpend gewijzigd op ongeveer 2 weken voor D-day, iets met vergunningen :S . Maar goed, op race-day sta ik met gemengde gevoelens in het startvak. De benen voelen immers niet al te best bij het ritje van Maastricht naar de start in Eijsden, maar ik hoop gewoon op een wondertje. Dat komt niet, zeker niet in de eerste koershelft. Ik rij met serieuze pap in de benen rond op een plek waar ik zeker niet thuis hoor en overweeg even uit te stappen bij de eerste verzorging, maar ga tegen beter weten in door. Ik zie wel dat Matthijs mijn ploeggenoot er meer zin in heeft. Hij verdwijnt snel uit het zicht...

Na de derde bidon die ik van Jelle en Marjolein krijg, begint het beter te lopen. Dit is na 45 km in de buurt van Gulpen en nu krijgen we een zwaar stuk met veel klimmen achter elkaar. Ik rijd weg uit het groepje waar ik me al 20 kilometer lang erger aan een Nederlandse master die denkt dat hij wereldkampioen is, maar ach. Ik erger me altijd dood aan alles als ik slechte benen heb, dus het is eigenlijk gewoon mijn eigen schuld. Misschien geeft de irritatie wel wat energie, want het groepjes oprapen verloopt zeer voorspoedig. Bij de verzorging na 75km zie ik aan de ietwat verbaasde blik van Jelle dat ik inderdaad een mooie opmars gemaakt heb. Ik ben al lang blij dat ik mijn seizoen niet met een kater af hoef te sluiten en stamp vrolijk verder. Misschien misschien zit een redelijke klassering er dan toch in. Ik haal mijn oud-Cape Epic maat Axel Bult bij en we rijden een stukje samen. Op de klims lukt dit makkelijk maar op een vlak stuk met wind tegen na zo'n 95 kilometer rijdt hij me gewoon uit het wiel. Kwestie van iets meer watts... Ik ga op mijn tandvlees verder en raap nog wat lijken op. Ik kom leeg maar tevreden over de meet in Eijsden. Vlak na mijn ploeggenoot Matthijs, die weer een super koers gereden heeft. Ik blijk 13de geworden te zijn, op zich wel heel prima dus!

Nu nog even wachten op mijn dappere vriendin, die ook gewoon de 105 km in de blubber uitgereden heeft. Zeer netjes.